Tekst van Denise, één van de deelnemers aan de zomerweek, gericht aan de consul van Israël. Aan: consular@brussels.mfa.gov.il Onderwerp: Mijn God, maar ook de uwe weent bittere tranen.

 

Mevrouw,

En opnieuw voerde uw regering, voerde het leger van uw land een dodelijke luchtaanval uit op een schoolgebouw waar duizenden mensen die nergens naartoe kunnen hun toevlucht zochten.  Weeral een school, de zoveelste en dit na de ziekenhuizen en de vluchtelingenkampen die als veilige zone werden aangeduid.

En opnieuw vroeg ik me af toen ik het nieuws hoorde: ‘Hoe slecht kan je zijn?’

Reeds maanden heb ik me dag en nacht dezelfde vraag gesteld bij al dat gruwelijk nieuws:
‘Hoe slecht kan je zijn?’

Geen greintje inlevingsvermogen, geen greintje menselijkheid, geen greintje mededogen, geen greintje respect voor mensenrechten, voor kinderrechten.
Geen respect ook voor mensen die deze mensen wel willen helpen. Artsen en zorg verlenend personeel worden vermoord of gevangengezet in gevangenissen waar ze wederom onmenselijk behandeld worden. Opnieuw en opnieuw onmenselijk en wreed.

Hoe slecht kan je zijn?

Mijn God, maar ook de Uwe, weent bittere tranen.

En het bombarderen gaat maar voort, vernielen, verwoesten, kapot maken, moorden, moorden, moorden ….

Hoe slecht kan je zijn?

En uw soldaten maken filmpjes en tonen lachend hun vernielingen. Ze ontmenselijken hun slachtoffers, ze doen zoveel kwaad.
Hoe voedt uw land haar jongeren op?  Om te moorden, om te kleineren, om te beschadigen.
Ze zijn tot de tanden gewapend en voelen zich machtig, maar als mens zijn ze klein, want menselijkheid en goedheid is hen vreemd.
Wat een griezelige en tegelijk zielige generatie!

Hoe slecht kan je zijn? Mijn gemoed is al maanden bezwaard door zoveel onrecht en wreedheid en ik ben niet alleen.  Er zijn nog altijd mensen die hopen op een betere wereld, die zich hier willen voor inzetten, die het goede willen voor iedereen.
Die wereld zal nooit bereikt worden met bommen, wel door goedheid, door respect voor eenieders deel en plaats en waardigheid.
Niet door stelen van land zoals de kolonisten met steun van uw regering meer en meer doen. Ze vernietigen eeuwenoude olijfbomen en verjagen de eigenaars die al eeuwen van die opbrengst leven, wiens geboortegrond en thuis het is.
En dit gebeurt weer met wapens en met geweld en met de goedkeuring van uw regering.

Hoe slecht kan je zijn?
En u vertegenwoordigt die regering in ons land?
Kunt u dat met uw geweten verzoenen?
Voelt u niets van pijn en schaamte bij zoveel menselijk leed? 
Uw God weent nochtans bittere tranen net als mijn God en ikzelf en velen met mij om zoveel leed dat aan zoveel mensen wordt aangedaan.
Uw regering pleegt een genocide en als u die regering blijft vertegenwoordigen dan bent u mee verantwoordelijk hieraan.
Er moet heel dringend een staakt-het-vuren komen.
En dan praten met elkaar met respect en gelijkwaardigheid, niet als hautaine bezetter. En niet eerst de onderhandelaars vermoorden, zoals ook gebeurde.

Ik las het boek Apeirogon van Colum McCann, dat het verhaal vertelt van Rami Elhanan en Bassam Aramin, twee vaders die beide een dochter verloren, maar mekaar vonden en steunden in hun verdriet, die de moed hadden beide toe te treden tot The Parents Circle en hun boodschap van vrede uitdragen. Mooie moedige goedhartige mensen. Hoe goed en sterk kan je zijn? Prachtig!

Mensen zoals zij tonen dat er nog hoop kan zijn. 

Met beleefde groeten,
Denise (las deze tekst voor op de Zomerweek van 2024).