Hoe “groen” is groene energie?

Hoe “groen” is groene energie?

Met velen zoeken we naar een leverancier die ons groene energie beloven en zoals Melle in zijn bespreking van deze documentaire schrijft: we willen graag geloven in het groene sprookje en vooral zoals veel sprookjes eindigen, ze leven nog lang en gelukkig. De documentaire La face cachée des energies vertes, besproken door Ulrich Melle brengt ons met onze voeten op de grond.

Windturbines, zonnepanelen en e-mobiliteit zijn de iconen van de groene energietransitie en van de veelbesproken “Green Deal”. Op elk dak zonnepanelen, het landschap bezaaid met torenhoge windturbines en in elke garage een elektrische wagen – voilà de wereld zal gered zijn van de dreigende klimaatramp. En wat mooi meegenomen is, er zullen miljoenen nieuwe jobs ontstaan in de fabricage, installatie en het onderhoud van de nieuwe groene economie.

Wij willen maar al te graag geloven in dit groene sprookje. Dan hoeven wij niet verder na te denken over zoiets als versobering, een vermindering van ons energie- en grondstoffenverbruik, een beperking van onze mobiliteit, over ‘sufficiëntie’.

Maar wat als zou blijken dat groene energie een begoocheling, een fictie is? Dat zij misschien even schadelijk is voor mens en milieu dan de oude fossiele of nucleaire energie, dat zij dus de extractieve industriële roofbouweconomie gewoon voortzet. En dat niet anders dan voor de fossiele economie natuurvernietiging en uitbuiting de verdoken grondslag vormen van de “Green Deal”.

In de mediatheek van Arte is hierover tot 22 januari een onthutsende Franse documentaire te zien met de titel “La face cachée des energies vertes”. Deze uitgebreide documentaire laat zien dat met de groene energie een even groot grondstoffenvraagstuk verbonden is dan met de fossiele en nucleaire energie. De beelden van de mijnen in China en Chile waar de grondstoffen voor onze schone windturbines, zonnepanelen, en e-auto’s gedolven worden zijn beklijvend, ze verschillen niet van beelden van de oliewinning uit teerzanden in Alberta in Canada. De strategische afhankelijkheid van olieproducerende landen wordt ingeruild voor een beangstigende afhankelijkheid van China voor de zeldzame aardmetalen. Een alle productiefactoren in rekening brengende eco-balans van elektrische voertuigen – ingesloten de kost voor het recyclen – zou kunnen aantonen dat er geen milieuwinst is ten aanzien van voertuigen met de klassieke verbrandingsmotoren.

De conclusie op het einde van de documentaire is duidelijk: groene propere-handen en goed-geweten energie bestaat niet. We kunnen er niet omheen: het probleem is de omvang van het energie- en grondstoffenverbruik zelf. We moeten er creatief over nadenken welke goede samenleving en welk soort welvaart mogelijk zijn met een drastische inkrimping van de doorstroom van energie en grondstoffen door onze economie.

Nog te bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=rpUmfZb4XBI

Eén gedachte over “ Hoe “groen” is groene energie?

  1. Verander de basis van de economie van winst en groei naar een op wetenschap gestoeld evidence-based economie met verantwoordelijkheid tegenover de aarde, de rechten van de mens en ook de rechten van volgende generaties.
    Een praktische sleutel hiervoor is:
    1. Belast alle consumptie in verhouding met de voetafdruk en de noodzaak zodat een verantwoorde en sturende prijs ontstaat. Dit slaat niet alleen op CO2 en klimaat maar op alle gebruik van de planeet.
    2. Hierdoor is het mogelijk de arbeid van alle belasting te bevrijden.
    3. Verzeker iedereen van een basisinkomen ter vervanging van alle andere vervangingsinkomens en subsidies.
    De belasting op arbeid zet burgers en overheden onder druk om te produceren en het consumeren te stimuleren. De belasting op consumptie daarentegen zet ons aan om verantwoord te consumeren. Door het basisinkomen vermindert de druk op nodeloos produceren verder en staat de weg open voor een andere dynamiek in de samenleving. Onderlinge hulp, recycleren, repareren, producten met lange levensduur, korte ketens en andere planeetbesparende initiatieven worden lonend.
    De coronacrisis maakt ons duidelijk dat de mens ook anders kan overleven als hij er toe gedwongen wordt maar vooral als hij de ruimte ervoor krijgt.

    In deze korte reactie klinkt het misschien sloganesk omdat niet alle aspecten bekeken kunnen worden. Wij moeten consument, producent, overheid en zelfs kapitaal dwingen tot verantwoordelijkheid.
    In de meeste artikels over milieu en klimaat lees ik dat het moet veranderen en dat wij ons gedrag moeten wijzigen, maar ik lees nooit hoe het moet veranderen en vooral hoe we de verandering kunnen stimuleren.

Laat een antwoord achter aan Wim Hemerijckx Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *